Verbinden

Op maandag is aan mij gevraagd een sessie te organiseren voor een team leidinggevenden om op dinsdag te leveren, dat is best een leuke uitdaging! Nu ken ik het team en de leidinggevenden al dus dat werkt natuurlijk mee. Toch moest ik wel even alles uit de kast halen om een passende sessie te ontwerpen waarbij je ook nog het gewenste resultaat behaald.

Het doel was om de samenwerking te verbeteren door met verbinden en vertrouwen aan de slag te gaan. De sessie werd gecombineerd met een lunch en duurde in zijn totaliteit twee uur. We zijn de sessie begonnen met een klein hapje en de zeven deelnemers heb ik eerst letterlijk met elkaar verbonden door iedereen rondom de tafel aan elkaar vast te 'ketenen'. Vervolgens mochten ze de vier bordjes met lekkers gaan verdelen en nuttigen door samen te werken. Het resultaat in twee minuten was dat de één al twee stukken lekkers op had terwijl de ander nog niet eens een bordje binnen bereik had. Heel interessant en daar zijn we natuurlijk even met elkaar over in gesprek gegaan. Zonder ketens. Vervolgens hebben we een mooie brug gemaakt naar werken aan vertrouwen door met feedback aan de slag te gaan. 

Afgelopen dinsdag zat ik in een sessie met als opdracht ons als eerste te verdiepen in de waarden Verbinden, Samenwerken en Vertrouwen. Vooral die laatste sloeg bij mij wel aan, waar was mijn vertrouwen in mijn collega’s? Om dichterbij te komen tekenden we allemaal het symbool dat in ons opkwam bij deze drie termen, en ja, ze leken in essentie toch allemaal op elkaar. Terwijl normaal, wanneer we het over het werk hebben, onze beelden zo ver uit elkaar lijken te liggen. In de feedback ronde die volgde zijn we per persoon in gegaan op waar we van de ander last hebben in ons werk. Het ging over de tekortkomingen / kwaliteiten, eigenlijk een taal die we allemaal wel bleken te spreken. Ik bedacht mij tijdens de lunch, hoe kan het toch dat ik in mijn werk zo’n afstand tot deze mensen ervaar, en ik mezelf nu zo in hun herken? 

Bij iedere persoon werd de feedback gecheckt en besproken. Uiteraard vanuit respect en met het doel om vooral met elkaar beter te willen worden.  

Op het moment dat er voorbeelden van werksituaties gebruikt werden bij de feedback ging de schakelaar om. Hoe kon een collega nou zeggen, na het over “bewustzijn” en “overkomen bij mensen” te hebben gehad, dat er “bot en hard” door de afdeling moest worden gegaan om de productie te dienen? Hadden we dan toch iets gemist in ons gesprek net? Hing die productie niet 100% af van die mensen die het doen, waar wij ook een deel van zijn? Er werd toegegeven dat “de collega het soms ook niet meer wist”. Maar hoe komt het dat wanneer we even niet meer weten wat we moeten doen, we eerder het gevoel hebben dat we blind om ons heen moeten gaan slaan, dan verbinding te maken met diegene waar het contact mee verdwenen is? Ik ben geen expert, maar ik zie dat we het allemaal makkelijker vinden om ons vast te houden aan zekerheden. Een proces of product biedt ons zogenaamd die zekerheid, maar wat ons echt zekerheid kan bieden, is die andere persoon. Dit kan natuurlijk alleen als er vertrouwen is. En daar was mijn cirkel rond, ik miste het vertrouwen in mijn collega’s. Dat vertrouwen ga ik ook niet krijgen, wanneer ik mij van hen en deze gedachtewereld distantieer. Daar lag dan ook mijn sleutel, erkennen dat dit door hun hoofden ging, en vanaf hier starten met verbinding maken. Hoe ver dat ook van mijn wereld afligt. 

Er is zeer waardevolle informatie besproken en er zijn talloze kwartjes gevallen. Daar doe je het voor. De komende periode gaat het team aan de slag met ontwikkelen en borgen door wekelijks op vrijdag met elkaar te lunchen en met elkaar terug te kijken op de week, hoe hebben we het met elkaar gedaan op vorm, communicatie en samenwerking en wat kunnen we daar nog beter in doen. De eerste bijeenkomst was de opdracht om de kwaliteiten die je in iemand ziet op post-its aan te leveren en te bespreken. Dit hebben de teamleden als zeer opbouwend ervaren. Doel bereikt en werk in uitvoering!